قایق کاغذی مرا خیس نکنید

برگشتن

التماست نمی کنم
هرگز گمان نکن که این واژه را
در وادی آوازهای من خواهی شنید
تنها می نویسم بیا
بیا و لحظه یی کنار فانوس نفس های من آرام بگیر
نگاه کن
ساعت از سکوت ترانه هم گذشته است
اگرنگاه گمانم به راه آمدنت نبود
ساعتی پیش
این انتظار شبانه را به خلوت ناب خواب های تو می سپردم
حال هم
به چراغ همین کوچه ی کوتاه مان قسم
بارش قطره یی از ابر بارانی نگاهم کافی ست
تا از تنگه ی تولد ترانه طلوع کنی
اما
تو را به جان نفس های نرم کبوتران هره نشین
بیا و امشب را
بی واسطه ی سکسکه های گریه کنارم باش
مگر چه می شود
یکبار بی پوشش پرده ی باران تماشایت کنم ؟
ها ؟
چه می شود ؟

شكسپير ميگه: فراموش كن چيزي رو كه نمي توني بدست بياري ، وبدست بياور چيزي رو كه نمي توني فراموشش كني.

نوشته شده توسط روحی جون در یکشنبه هفدهم دی 1385 ساعت 20:5 موضوع | لينک ثابت

تولدت مبارک

هنوزم عاشقانه دوستت دارم

براي همه آنهايي كه بي تقصيرند:

تقديم به چشم هايي كه در راه ماندند و دل هايي كه آنها را راندند...
تقديم به اشكهايي كه غرورشان شكست و عهدهايي كه كسي آنها را نبست...
زندگي شيبي ست...
عشق سيبي ست...
و واي بر حال آنكه در عشق پايبند نظم و ترتيبي ست...
و اما تو...
قرار نبود آنوقت هاي تو جايشان را با اينوقت هاي من عوض كنند...
قرار نبود عشق هم مثل گيلاس ، بوسه ، عيدي و تعطيلات تابستان اولش قشنگ باشد..
قرار نبود كسي سختش باشد بگويد : دوستت دارم...
قرار نبود كسي به هواي نشكستن دل ديگري بماند...
قرار بود هركس به هواي نشكستن دل خودش بماند...
قرار نبود هرچه قرار نيست باشد...
قرار تنها بر بي قراري بود و بس...
گمان نميكنم گناه من سنگين تر از نگاه تو باشد...
اما يقين دارم كه كودك دلت كمتر از پيش بهانه لالايي شعر گونه ام را ميگيرد...
كمي دلواپس دلواپسي هاي يكديگر باشيم...

***************************
من ترا سخاوتمندانه به کسي هديه ميدهم ...
که از من عاشقتر باشد و از من براي تو مهربانتر....
من ترا به کسي هديه ميدهم...
که صداي ترا از هزار فرسخ راه دور در خشم... در مهرباني...در دلتنگي...
در هزار همهمه ي دنيا يکه و تنها بشناسد
من ترا سخاوتمندانه به کسي هديه ميدهم
که راز آفتابگردان
و تمام سخاوتهاي عاشقانه ي اين گل معصوم را بداند
و ترنم دلپذير هر آهنگ...هر نجواي کوچک...
برايش يک خاطره ي مشترک باشد...
او بايد از رنگين کمان چشمان تو تشخيص بدهد
که امروز هواي دلت افتابي
يا آن دلي که من برايش ميميرم
سرد و بارانيست...
اي بهانه ي زنده بودنم
ترا سخاوتمندانه به کسي هديه ميدهم
که قلبش
بعد از هزار بار ديدن تو
باز هم به ديوانگي و بي پروايي اولين نگاه من بتپد
همانطور عاشق...
همانطور مبهوت وقار و جمال بي مثال تو....
اما آيا کسي پيدا خواهد شد؟!!!
از من عاشق تر...؟